PoczÄ…tki
Wiek siedemnasty to okres kiedy w Londynie większość operacji bankowych prowadzona byłą przez złotników. System ten posiadał mocne podstawy i funkcjonował bez większych zarzutów. Zaczęło się to jednak zmieniać w czasie panowania monarchów z dynastii Stuartów, którzy ignorowali, czy też zapominali o pożyczkach, które zaciągali. Doprowadziło to do tego, że w końcu nawet najwięksi z finansistów zbankrutowali, a kraj wręcz rozpaczliwie potrzebował środków na prowadzenie wojny z francuzami. Jeszcze przed wspólnym objęciem tronu przez Wilhelma orańskiego i Marii Stuarta miejsce miały pilne apele dotyczące konieczności założenia banku narodowego, który posiadały by kapitał państwa i gromadził jego fundusze. Pomimo bardzo dużej konkurencji, spośród wszystkich projektów, które zostały przedłożone przed parlamentem przyjęta została propozycja jednego z kupców szkockich. Londyńczyków w czasie tym poproszono o pożyczenie miliona i dwustu tysięcy funtów, natomiast w zamian za to rząd miał wypłacać każdego z udziałowców odsetki w wysokości ośmiu procent i stworzyć spółkę bankową. Pieniądze te wpłynęły w ciągu kilkunastu dni, a bank angielski otworzył swoje podwoje już w roku 1694. Pierwszym z jego gubernatorów był John Houblon, którego jednocześnie przedstawiona na banknocie o równowartości pięćdziesięciu funtów, miało to jednak miejsce na początku lat dziewięćdziesiątych wieku dwudziestego. Obecnie siedziba banku Anglii znajduje się w innym miejscu niż na samym początku.